The devil

-Τον είδα εχθές ξέρεις
πόσο κλισέ θα σου ακουστεί αν σου πω πως έμοιαζε με σκιά;
πόσο κλισέ θα σου ακουστεί αν σου πω πως καθώς προχωρούσε πίσω του σερνόταν ένα σύννεφο έπαρσης,τόσο μεγάλης που άξια θα ταν αρκετά,κανείς θα έλεγε,να γονατίσει και τους πιο επίδοξους αντιρρησίες,τους πιο θλιβερούς αντιοπαδούς του,τους πιο σκληρούς εχθρούς.
Τον κοίταζα και γω που λες από μακριά χωρίς να κάνω νεύματα και σχόλια μην τυχόν και γίνω γραφική χωρίς ίχνος μετάνοιας και του τσακίσω τον εγωισμό με μια σαρκαστική επιδεξιότητα
Τον κοίταζα και γω που λες να προχωράει και να θρυμματίζει σε εκατό,ίσως και εκατόν εξήντα έξι κομμάτια συνειδήσεις και ψυχές μοιράζοντας καινές ιδέες σε λευκά χαρτιά και άσπρη σκόνη.
Όνειρα μοίραζε έλεγε,όχι ιδέες,γιατί στο να χαρίζει συμβουλές δεν τα πήγαινε καλά ποτέ ..μα εγώ που τον ήξερα καλύτερα από όλους,πεπεισμένη είμαι πως ήταν όνειρα με ασημένιο περιτύλιγμα να μην φαίνονται.Και άλλωστε,το χρυσό πια είναι πασέ,έλεγε.Όνειρά αδειασμένα απο συναισθηματικές επενδύσεις ,αυτές που ράγιζαν κάποτε την λογική του σε εκατό,ίσως και εκατόν εξήντα έξι κομμάτια
Μα τόσο μεγάλη ιδιοφυΐα ήταν κάποτε και μετατράπηκε σε θλιβερό στοίχιωμα
Μα τόσο μεγάλη συναισθηματική ευφυΐα είχε και την παράτησε για ένα κουτί αδικαιολόγητης παραφροσύνης και πέντε σταγόνες βαθύ ύπνου.
Ύπνου βουτηγμένου στα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Αυτός ο επαγγελματίας καινοτόμος,ο άνεργος βασιλιάς της καταστροφής,αυτός ο άεργος ιππότης
Έτσι απλά έπιασε όλα τα χαρίσματα του ένα-ένα από το λαιμό και τα έπνιξε στη λίμνη αίματος που είχαν σχηματίσει στα πάτωμα μια φορά,ίσως και δυο..ίσως και παραπάνω, οι αιμορραγούσες αναμνήσεις του.Μετά αμετανόητα έγδαρε την σάρκα τους με τα χέρια και τους ξερίζωσε τις ιδιότητες,απαιτώντας να μην ακουστεί ο παραμικρός θόρυβος.
Σήμερα έμαθα πως πέθανε,από υπερβολική χρήση...ας πούμε χρωμάτων
μα στοιχηματίζω πως ήτανε πνιγμός.

-2009

- John Green, Looking for Alaska

I wanted so badly to lie down next to her on the couch, to wrap my arms around her and sleep. Not fuck, like in those movies. Not even have sex. Just sleep together in the most innocent sense of the phrase. But I lacked the courage and she had a boyfriend and I was gawky and she was gorgeous and I was hopelessly boring and she was endlessly fascinating. So I walked back to my room and collapsed on the bottom bunk, thinking that if people were rain, I was drizzle and she was hurricane.

Μεταφρασμένες σκιές .2

μικρο αποσπασμα


.. ξάπλωσε στο χαλί μπροστά στο τζάκι έχοντας ακόμα το χέρι της μέσα στο δικό του.
Του μίλαγε τόσο σιγά,τόσο ήρεμα,σαν να ήθελε να κρυφτούν
εκεί να μείνουν για λίγο και ποτέ κανείς να μην το καταλάβει

"πιάσε την κιθάρα απαλά
και άρχισε να παίζεις ένα τραγούδι να με πάρεις από δω
και με το διακριτικό άγγιγμα της φωνής σου να χαμηλώσεις τα φώτα της πόλης
με τυφλώνουν
πηγαινέ με σε μέρη με πεταλούδες
από εκείνες που σου μοιάζουν
οι πεταλούδες είναι σύμβολο της ψυχής λένε
τις φοβάμαι καμιά φορά για αυτή τους την ιδιότητά
εσύ όμως είσαι τόσο γενναίος
σε παρακαλώ
κανε με να διακρίνω ποιες είναι οι πεταλούδες που στα φτερά τους κουβαλάνε δηλητήριο για τους ψεύτες
ποιες είναι οι πεταλούδες που στα φτερά τους έχουν το αντίδοτο της μελαγχολίας
δάνεισε μου τα φτερά τους να πάθω ανοσία στο δηλητήριο των ψευτών
αυτό θα είναι το καλύτερο αντίδοτο για τη μελαγχολία
χτύπα την κιθάρα ώσπου να σπάσει
γιατί η ησυχία τελικά είναι η πιο αρμονική μουσική
αλλά μην με καταραστείς να ζω με ησυχία μόνο
κουράζομαι
την κουράζω
ή έστω άσε την φωτιά αναμμένη για λίγο να έχω μια παρέα όταν φύγεις
αλλά μίλα μου,μη φεύγεις,μη φύγεις
όταν φεύγεις τα μάτια μου σκοτεινιάζουν μια ιδέα περισσότερο
νιώθω πως αλλάζουν χρώμα
αλλάζουν τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο
και η φωτιά γίνεται πάγος.
Η φωτιά μας λέει ιστορίες από καταστροφές
και όμως όταν τις ακούω μαζί σου μου φαίνονται σχεδόν παιδικές.
Κοντά σου είναι όλα νανουρίσματα και μουρμουρίσματα
και γω μακριά σου τόσο μικρόψυχη,δεν δέχομαι ησυχία,δεν δέχομαι μουσική.
Μάθε με να ζω χωρίς εσένα, πόσο κακό θα μου κάνεις αν το ξεχάσεις.
Σε παρακαλώ,μην το ξεχάσεις και αυτό σαν τα χρώματα που σου ζήτησα να μου φέρεις το πρωί, γιατί αν δεν μου το μάθεις και γω θα ξεχάσω να ξεχωρίζω όλα τα χρώμα."

"δεν θα χρειαστεί ακόμα" ψιθύρισε εκείνος και την έκανε να αποκοιμηθεί ενώ σχημάτισε μια πεταλούδα με τη στάχτη δίπλα της

ύστερα η φωτιά έγινε πάγος

I gotta pray more

Καμιά φορά,το να βιώσεις κάποια απώλεια ανθρώπου στη ζωή σου δεν έρχεται μονό ως μάθημα για να συνειδητοποιήσεις ποια ήταν η αξία του,την οποία δε δέησες να εκτιμήσεις,αλλά για να καταλάβεις ότι μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτόν.Η κόλαση είναι οι άλλοι έλεγε ο Σαρτρ,κανέ-νας όμως δεν αναφέρθηκε στην απουσία τους. Μήπως τελικά είμαστε μικρές τελείες μέσα στο αχανές σύμπαν με ακόρεστη καταστροφολογία και τάση δραματοποίησης των πάντων;
Από την ώρα που γεννιόμαστε μαθαίνουμε να χάνουμε ανθρώπους.Άλλοι φεύγουν,άλλοι μας απορρίπτουν και άλλοι φτάνουν στο τέλος της ζωής τους.Μας το λένε οι γύρω μας,τα βιβλία,ο κύκλος της ζωής..
Για κάποιους ομολογούμενα είναι αρκετά δύσκολο,για κάποιους άλλους κάπως πιο αντιμετωπίσιμο,το σίγουρο είναι πως είμαστε πλάσματα πολύ συναισθηματικά και είναι στη φύση μας να δημιουργούμε σχέσεις οι οποίες όταν καταρρίπτονται μας καταλύουν.Πολλά τα είδη των δεσμών,αμέτρητες οι συναισθηματικές σχέσεις,αγάπης,μίσους,οίκτου,πάθους,λάθους και διαδοχικών λαθών,αδιαφορίας,δυσφορίας,φόβου, φθόνου,απογοήτευσης....ο πιο δυνατός δεσμός τα συναισθηματικά πάρε-δώσε.Ναι,και δώσε λοιπόν. Ακόμα και σε έναν  ουτοπικά δομημένο κόσμο,η πλήρης ανιδιοτέλεια δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί ούτε να μείνει αιώνια.Σε κάθε συναισθηματική επένδυση λοιπόν,ο άν-θρωπος, αυτός ο νοσηρός κερδοσκόπος,πάντα θα περιμένει  υποσυνείδητα κάποιου είδους ανταπό-κρισης,δεν ειναι απαραίτητο να ειναι του ιδίου συναισθήματος, αλλά ας υπάρχει κάποια αντίδραση  τουλάχιστον..., παρακαλώ.
  Κάποιοι λενε πως η αδιαφορία ειναι χειρότερη απο το μίσος, ίσως να 'χουν δίκιο, αλλά ας μην ξεχνάμε πως και η αδιαφορία συναίσθημα είναι,οπότε ακυρώνει την ανιδιοτέλεια. Ακόμα και η αγάπη,που θεωρείται το απόλυτο συναίσθημα ανιδιοτέλειας όταν είναι πραγματική λένε πως πρέπει να είναι ανιδιοτελής,να αγαπάς τόσο ώστε να αδιαφορείς για τα συναισθήματα του αλλου προς εσένα. Όμως υπάρχουν 6,840,507,000 τρόποι να αγαπήσεις κάποιον, όσοι είναι οι άνθρωποι δηλαδή. Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο πραγματικά υποτίθεται πως θες το καλύτερο για κείνον.Πως όμως ξέρεις οτι τον αγαπάς με τον τρόπο που θέλει εκείνος εφόσον δεν θες να ξέρεις πως αισθάνεται;
Τότε μπαίνεις στη διαδικασία της απόλυτης ιδιοτέλειας οπού ξαφνικά σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου, χωρίς να υπολογίζεις τον άλλον αρκεί να εκτονώσεις το δικό σου "θέλω" .
Είμαστε μόνοι τελικά;Η μόνη λύση είναι η άγνοια;

"το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι δεν διδάσκει τίποτα"

Φωνές, φωνές, φωνές
και ενα χιλιοειπωμένο "καλημέρα" στον αέρα να αιωρείται
μέρα καλή, μέρα καλύτερη από τις προηγούμενες και χειρότερη από τις επόμενες πράγματι
ετσι θέλουν να πιστεύουν
έτσι πρέπει να πιστεύουν
έτσι θα ναι λοιπόν.

ερωτήσεις, ερωτήσεις ερωτήσεις
ερωτήσεις πάνω στις ίδιες ερωτήσεις και απαντήσεις σε ερωτήματα που κανείς δεν θυμήθηκε    να θέσει
"παπαγαλάκια" κάποιος από το πλήθος ουρλιάζει υστερικά
Τι κάνουν τα παιδιά;Ποσο μακριά είναι τα παιδιά;Μας κοιτούν;
Μήπως μας σκέπτονται;

Τα παιδιά δεν δίνουν σήμα πια
Δεν απαντούν
Τα παιδιά πήγαν μακριά
Τα παιδιά δεν μας ή σας σκέπτονται
τι κάνουν τα παιδιά; Ολονύχτια επανάσταση θαρρώ

Μα δεν ήμουν εγώ αυτή  που σας θύμισε πως απο σύμπτωση σκεφτόσασταν και αρα πως απο σύμπτωση υπήρχατε,πως απο σύμπτωση μετακινούσασταν και μοιράζατε σε κόσμο φαινομενικά συμπάσχοντα μα ουσιαστικά αδιάφορο απόψεις ξένες, παρωχημένες και κακο-διατυπομένες να προσθέσει στη συλλογή του.
Τις φροντίζουν παρόμοιες συλλογές του κόσμου άνθρωποι σαν και σας,τις εμπλουτίζουν ανελέητα με τις αχαλίνωτες, ημιμαθείς γνώμες τους.
Γεια σου λοιπόν άνθρωπε ξένε, άνθρωπε με αυτή την τόσο επιφανειακή σου μορφωσή

σε οικτίρω

μελαγχολώ 2 φορές την ημέρα για σένα

σε περιμένω στην γωνία,να βγεις με ύφος να μου πεις τους  χειρουργούς χειρούργους και εκπέμπουμε στιΣ μια το μεσημέρι. Εκείνη την ώρα δηλαδή που θα υπερασπίζεσαι αυτούς που κλωτσάνε το σκαμνί κάτω από τα πόδια μας να τα πούμε κατ'ιδίαν με το σκοινί
Σε περιμένω να μου τριβελίσεις τα αυτιά με αδικαιολόγητα λάθη και ψεύτικα πάθη χωρίς να υπολογίζεις την ιδιότη-τα του τροχού,να γυρίζει

Δεν φοβάσαι;Να φοβάσαι.
Κύκλος είναι και ανατρέπει.
  

απο "φθηνά τσιγάρα"..η ζωή ξέρει, και εγώ την εμπιστεύομαι

Θα ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω, η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη, σαν μια μπόρα, ούτε που πρόλαβα να αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα... είμαι συλλέκτης... μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου... Στιγμές! ..Οταν έχω αυτό το ξαφνικό πόθο να πετάξω, και δεν έχω που να πετάξω, κρύβομαι στην συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές χωρισμούς, ...λόγια, λόγια, λόγια ... έτσι και αλλιώς τα πράγματα θα κυλίσουν όπως θέλουν αυτά, η ζωή ξέρει, και εγώ την εμπιστεύομαι ... είμαι από αυτούς που πάντα κάπνιζαν φθηνά τσιγάρα ...
http://www.youtube.com/watch?v=lP_t3qD6YUk&feature=related

το σπίτι των ηρώων

Οκτώβρη,μπήκες άσχημα

  ένα μικρό απόσπασμα

τι θες εδώ,από που μπήκες

αυτό είναι το σπίτι των παιδιών
της χαράς,της ειλικρίνειας
μην το μιζεριάζεις με την αναρχική σου γρουσουζιά

σσσ,σταμάτα,μη φωνάζεις,μη μιλάς

μην το μολύνεις με τον ήχο της παραφροσύνης σου που πασχίζει να το διαλύσει τοίχο-τοίχο

είναι το σπίτι των ηρώων

είναι το σπίτι των στιγμών,των ποιητών των πεθαμένων
είναι η στέγη των παλμών των δυνατών και των προσώπων χωρίς όνομα

είναι σαν το σκιάχτρο στο χωράφι των ηλιοτροπίων για να διώχνει τα κοράκια
είναι η σκέψη που ποτέ υλοποίηση δε βρήκε και ξεψύχησε αθόρυβα

είναι νεκροταφείο αγαλμάτων μαρμάρινων,είναι το σπίτι του φωτός
και η ελπίδα στο σκοτάδι των θερινών νυχτών

έχει περάσει μυριάδες πολέμους αυτό το σπίτι
μάχες ολόκληρες στήθηκαν προς τιμή του
μάχες ολέθριες το σημάδεψαν το σπίτι αυτό
το χώμα που πατάς είναι σπουδαίος πολεμιστής
είναι σπουδαίος σύμμαχος

είναι το σπίτι των ηρώων αυτό σπίτι
είναι το σπίτι που τις θρινούνε τις αργίες

το σπίτι των άνεργων αγγέλων
το σπίτι των άεργων ψυχών

είναι καταφύγιο των θεών,είναι η δύναμη θνητών ακαλλιέργητων
είναι το σπίτι που στοίχιωμα δεν καταδέχεται να το ακουμπήσει

είναι το σπίτι των ηρώων

είναι κήπος πλασμάτων χαμένων
που για κρίματα άλλων εξορίστηκαν και δω βρήκαν μια στέγη

είναι αόρατες οι σκέψεις του,οι λέξεις του,κρυστάλλινες,με μια κίνηση κομματάκια να τις κάνουν τα ουρλιαχτά σου μπορούν,ντουβάρι,άψυχο,σκέτο να το αφήσουν

για αυτό σου λέω φύγε,είσαι λίγος,είσαι πολύ λίγο αμαρτωλός για εδώ,πολύ ακόλαστος,δεν έχεις να φωνάξεις για συγχώρεση,να παραδεχτείς τα πιο δύσκολα,
να παλέψεις για τίποτα

δεν ανήκεις εδώ,δεν έχεις θέση

αυτό είναι το σπίτι των ηρώων